یادداشت احتتامیه این وبلاگ

بنام خداوند جان آفرین               حكیم سخن در زبان آفرین

بنام خداوند جان و خرد             كزین برتر اندیشه برنگذرد

سلام بر همه مهربانان

یادداشت اختتامیه این وبلاگ

با توجه به اینکه مطالبی که در این وبلاگ منتشر می شد ، بارها به دلیل حضور جمعی نابخرد و بخیل و پست و فرومایه ، یک روز قالب وبلاگ مذکور مورد تهاجم قرار می گرفت و روز دیگر عکسها و تصاویر و روز دیگر شمارنده و الخ . در صدد برآمدم که ادامه این مطالب را در وبلاگی با همین عنوان و همین موضوعات در میهن بلاگ منتشرکنم و تصمیم گرفتم که برای اینکه بگویم :  

ای مگس عرصه سیمرغ نه جولانگه توست

                                                      عرض خود می بری و زحمت ما می دانی

منبعد ادامه مطالب این وبلاگ را با ایجاد وبلاگی در میهن بلاگ به آدرس :

http://saaidsamiei.mihanblog.com

منتشر می سازم . در این ابتدای امر میهن بلاگ بنظرم توانا تر از بلاگفا آمد . حال تا چه زمانی از گزند این نابخردان در این وبلاگ مصون می مانم ، خدا می داند .

علی ایحال چنانچه این وبلاگ هم مورد تهاجم قرار گیرد ، خوشبختانه آنقدر وبلاگ وجود دارد که هر زمان بتوانم تغییر آدرس دهم .

در صدد بوجود آوردن وب سایتی هستم و در صورتیکه  مطمئن شوم که آن وب سایت از این گزندها مصون می ماند ، حتماً زحمت تجدید مطالب را بجان و دل خواهم پذیرفت و اقدام خواهم کرد . بقول حافظ :

حسد چه می بری ای سست نظم بر حافظ

                                                         قبول خاطر و لطف سخن خداداد است

سلامتی و سعادت را برای تمام انسانهای مهربان روی این کره خاکی ، از آفریدگار بزرگ خواهانم .

بدین ترتیب ، به پایان آمد این دفتر ، حکایت همچنان باقی است .منبعد علاقه مندان برای پی گیری مطالب به آدرس فوق مراجعه نمایند .

PLEASE GO TO : http://saaidsamiei.mihanblog.com

 

سکوت

من‌ زبسیاری‌ گفتارم‌ خموش‌                                            

                                    من‌ ز شیرینی‌ نشستم‌ رو ترش‌

من‌ چو لا گویم‌ مراد الاّ بود                                               

                                من‌ چو لب‌ گویم‌ لب‌ دریا بود

آنچه‌ نامد در زبان‌ و در بیان‌                                               

                               دم‌ مزن‌ تا بشنوی‌ از دم‌ زنان‌

آشنا بگذار در کشتی‌ نوح‌                                                

                            دم‌ مزن‌ تا دم‌ زند بهر تو روح‌

من‌ نیم‌ شاکی‌ روایت‌ می‌کنم‌                                           

                                 من‌ زجان‌ جان‌ شکایت‌ می‌کنم‌

رستم از این نفس و هوی، زنده بلا مرده بلا                           

                                         زنده و مرده، وطنم نیست بجز فضل خدا

رستم از این بیت و غزل ،ای شه و سلطان ازل                       

                                  مفتعلن مفتعلن مفتعلن کشت مرا

قافیه و مغلطه را گو همه سیلاب ببر                                     

                                       پوست بود پوست بود درخور مغز شعرا

ای خمشی مغز منی ،پردهٔ آن نغز منی                                   

                                           کمتر فضل خمشی ،که‌ش نبود خوف و رجا

بر ده ویران نبود عُشرِ زمین، کوچ و قَلان                                   

                                              مست و خرابم، مطلب در سخنم نقد و خطا

تا که خرابم نکند، کی دهد آن گنج به من                                

                                           تا که به سیلم ندهد، کی کشدم بحر عطا

مرد سخن را چه خبر از خمشی همچو شکر            

                                 خشک چه داند چه بود ترلللا ترلللا

آینه‌ام، آینه‌ام، مرد مقالات نه‌ام                              

                                               دیده شود حال من ار ،چشم شود گوش شما

دست‌فشانم چو شجر ،چرخ‌زنان همچو قمر               

                                          چرخِ من از رنگِ زمین ، پاک‌تر از چرخِ سما

عارف گوینده بگو تا که دعای تو کنم                        

                                                      چون که خوش و مست شوم هر سحری وقت دعا

دلقِ من و خرقهٔ من از تو دریغی نبود                       

                                         وآنچه ز سلطان رسدم نیم مرا نیم تو را

از کف سلطان رسدم ساغر و سغراق قدم                

                                         چشمهٔ خورشید بوَد جرعهٔ او را چو گدا

من خمشم خسته‌گلو ، عارف گوینده بگو                   

                                               زان که تو داود دَمی ، من چو کُهم رفته ز جا